VALD.ORG: HITLER

4. Ónothæfir mathákar

Eins og við höfum séð, þá voru margar hendur á lofti og margir spekingar á fyrstu þremur tugum aldarinnar, sem vildu kynbæta annað fólk og hreinsa kynþættina. Allt hjálpaðist að, brennandi eldmóður í kjölfar kenninga Darwin, verkefnaþyrst geðlæknastétt og almenn þjóðremba. Á fjórða áratugnum marséra nasistar inn í myndina og athafnafrelsi "sérfræðinganna" eykst. Einstaklingar, sem ekki gátu borið hönd fyrir höfuð sér urðu fyrir vaxandi ásókn þessara "bjargvætta." Þeir höfðu verið aðskildir frá öðrum þjóðfélagsþegnum, geltir og smáðir. Nú var jarðvegurinn undirbúinn fyrir lokaþáttinn, sem hlaut nafnið "Áætlun um líknardauða," en hefði einfaldlega átt að heita "Fjöldamorð á sjúklingum."

Árið 1921 kom út í Þýskalandi fyrra bindi bókarinnar Mannlegar erfðir og kynþáttahollusta, sem hlaut alþjóðlega viðurkenningu og var fljótlega notuð við kennslu í þýskum háskólum og annars staðar. Höfundarnir voru 3 prófessorar, dr. Erwin Baur, dr. Eugen Fischer og dr. Fritz Lenz.

Hér er sama vísan kveðin. Krafist er róttækra aðgerða og skipulags, "svo raunveruleg uppbygging kynþáttarins geti hafist," sagt að það sé "fásinna í menningarþjóðfélagi að láta kynstofninn hnigna" og að "hagfræðilega (sé) ekki hægt að taka tillit til lífs, sem sé skaðlegt." Einnig er bent á nauðsyn þess, að reka stöðugan áróður fyrir þessum hugmyndum.

Stuttu athugun á störfum og hugmyndum þessa þriggja höfunda er athyglisverð. Dr. Lenz var fyrstur Þjóðverja skipaður prófessor í kynþáttahollustu og starfaði við háskólann í Munchen. Baur og Fischer höfðu báðir starfað við hina frægu Kaiser-Wilhelm stofnun, þar sem Rudin var forstöðumaður.

Baur var fyrstur nasista skipaður rektor við háskólann í Berlín þar sem Fischer síðar hélt fyrirlestra, sem prófessor í mannfræðum. Fischer sökk svo djúpt í vanvirðingu á þekkingu, að hrósa Hans F.K. Guther, höfundi bókarinnar Staðreyndir um þýska kynþáttinn, sem var vinsælt aðhlátursefni, jafnvel í Þýskalani, áður en nasistar gerðu hann að háskólaprófessor.

Arið 1941 var bók Lenz, Baur og Fischer hrósað upp í hástert af dr. Otmar Freiherr von Verschuer, nasista prófessor og fyrrum samstarfsmanni þeirra við Kaiser-Wilhelm stofnununa.

Verschuer var stofnandi og fyrsti forstöðumaður hjá Stofnun fyrir erfðalíffræði og kynþáttarannsóknir sem hóf starfsemi 1934 við háskólann í Frankfurt. Þar var samstarfsmaður hans hinn frægi dr. Joseph Mengele, sem seinna varð einn djöfullegasti kvalari og óþokki fangabúðanna í Auschwitz. Hann sérhæfði sig þar í pyntingum og tilraunum á lifandi föngum með fulla meðvitund—allt í "þágu vísindanna." Mengele tókst að flýja í stríðslok til Paraguay, þar sem hann settist að og fékk ríkisborgararétt. Hann virðist búa þar enn í dag.

Áður en við fyllumst of mikill vandlætingu yfir grimmd fortíðinnar, þá er rétt að geta þess hér, að merki Mangele er dyggilega haldið á lofti víðsvegar um heim í dag. Pyntinga- og tilraunastarfsemi geðlækna í Chile og Rússlandi er öllum kunn, og fleyg eru orð háttsetts, rússnesks geðlæknis í viðtali við Time magazine: "Hvers vegna að ónáða sig með pólitískum réttarhöldum þegar við höfum geðdeildirnar?"

Samkvæmt bók M.H. Pappworth, Human Guinea Pigs Experimentatwn on Man, þá eru læknisfræðilegar tilraunir gerðar áföngum í 40 kunnum fangelsum í Bandaríkjunum. Í Oklahoma þénuðu. læknar um 300 þúsund dollara 1974 á tilraunum fyrir lyfjafyrirtækin í fangelsum fylkisins. Og einn læknir á að hafa sagt: "Glæpamenn í betrunarhúsum vorum eru gott tilraunafóður og miklu ódýrari en simpansar."

Eins og á dögum nasistastjórnarinnar, eru dauðvona sjúklingar vinsælt viðfangsefni. Að Maryland Psychiatric Research Center í Cantonsville hefur Stanislav Graf, geðlæknir, gert tilraunir með ofskynjunarlyf, sérstaklega LSD, á dauðvona sjúklingum (það er athyglisvert, að þótt aldrei hafi tekist að lækna nokkurn með LSD—og það hafi á hinn bóginn fyrt þúsundir vitinu—þá halda geðlæknar áfram að gera tilraunir með það á fólki). Eftirfarandi frásögn er tekin úr bók G. Edwart Griffin, World Without Cancer:

Krabbameinssjúklingur, verkamaður nálægt fimmtugu, haldinn þunglyndi og hræðslu vegna væntanlegs dauða síns, sat kvíðafullur á bekk og ræddi við Graf og hjúkrunarkonuna.

"Það tekur svo sárt," sagði hann brostinni röddu. "Ég græt aldrei, en ég ræð ekki við það, fyrr eða síðar verð ég að láta það brjótast út." Hann snökti og Graf huggaði hann. Hjúkrunarkonan sprautað i hann í æð með stórum skammti af LSD, og hann beið þessar tíu til þrjátíu mínútur þar til það byrjaði að virka. Þegar það gerðist, voru viðbrögðin hræðsla. "Ég veit ekki hvað ég á að gera," öskraði hann, og hann stundi og ældi loks í skál …

Sjúklingurinn, sem var með þessa hefðbundnu augnleppa, slakaði loksins á. Graf huggaði hann með nokkrum orðum og setti síðan á hann sterió-heyrnartæki. Sjúklingurinn var yfirbugaður af mikilfenglegum hljómi Morman Tabernacle kórsins, sem söng "The Lord's Prayer." Hann lá hreyfingarlaus. Hjúkrunarlið að Cantonsville kýs að hafa óbein afskipti og lætur sjúklingana gera sínar eigin uppgötvun. Svo Grof hallaði sér aftur á bak, og eftir drykklanga stund hóf sjúklingurinn að tala: "Eins og eldhnöttur. Allt sem ég get munað var varpað í þetta. Endanlega var öllu eytt. Það hvarf allt. Ég man það ekki, en hver sem það var, sagði að þeir væru frjálsir. Einhver var frjáls. Ég veit ekki hver það var. Ég veit ekki hver það var, en hann var frjáls." Graf spurði sjúklinginn hvort það væri hann sem var frelsaður, og maðurinn svaraði, "já, já."

Starfsfólkið var mjög ánægt með þessa tilraun. Það hafði, útskýrði það, hjálpað sjúklingnum að finna "tilgang í lífinu og til að njóta betur síðustu mánaðanna."

Maðurinn dó fjórum dögum seinna.

Herferð fyrir líknarmorðum

Árið 1923 lýsti dr. Fritz Lenz því yfir, að líknardráp væru sjálfsagður og eðlilegur þáttur kynþáttahollustu. Áróðursbumbur voru barðar án afláts, en það var ekki fyrr en á fjórða áratugnum að fjandinn varð laus. Þá hófst mikil herferð fyrir líknardrápum víða um heim, og líkt og geldingaráróðurinn var settur á svið, fólst blekkingin í að eingöngu þeir sem óskuðu eftir því yrðu drepnir.

Eftir fall Frakklands. Til vinstri við Hitler gengur Albert Speer, en á milli þeirra sést Karl Brandt, sem hafði með höndum læknisfræðilega stjórn "líknarmorðanna." Þegar hann var dæmdur til dauða eftir stríð var það vegnu tilrauna á föng um—ekki morða á um 275.000 sjúklingum. Um "áætlun T4" hafði hann aðeins þetta að segja: "Tóku ekki venjulegir háskólaprófessorar þátt í áætluninni? Hverjir væru hæfari en einmitt þeir?"

Dr. Charles Killick Millard, forseti læknasamtaka í Englandi (Society of Medical Officers of Health), fjallaði um líknardráp í ræðu 1931 og vildi að viðeigandi lög yrðu sett. Nokkrum árum síðar var hann einn af stofnendum og heiðursritari félags sem barðist fyrir líknardrápum (Voluntary Euthanasia Legislation Society).

Moynihan lávarður, forseti stjórnar Konunglega skurðlæknaháskólans í Englandi, stofnaði félag um líknardráp 1935. Ári síðar lagði félagið tillögur sínar fyrir lávarðadeildina. Þær gerðu meðal annars ráð fyrir, að ólæknandi einstaklingar gætu sótt um að skjótur endir yrði bundinn á þjáningar þeirra. Þá var líka lagt til, að sjúklingurinn, eftir ráðfæringar við ættingja, ráðstafi eigum sínum og velji tvo læknisfræðilega ráðgjafa og lækni til að framkvæma líknarmorðið. Til að gefa sjúklingnum tækifæri til að sjá sig um hönd, áttu sjö dagar að líða á milli ákvörðunar og aftöku. Þessum tillögum var, sem betur fer, vísað á bug.

Svipaðar tillögur voru bornar upp í Sviss 1923, Danmörk 1924 og í Kanada1937. Félag um líknardráp (American Society of Euthanasia) var stofnað í Bandaríkjunum 1938. Í Þýskalandi var verið að innrétta gasklefana. Eins og Baur hafði spáð 1934, þá voru geldingarlögin aðeins byrjunin.

Áróðursherferðin í Þýskalandi fyrir líknardrápum tók á sig margar myndir. Kvikmyndir voru framleiddar (meðal annars "Ég ákæri"), sem áttu að gera lýðum ljóst, að þjóðfélagið samanstæði af gagnlegum og minna gagnlegum einstaklingum; og þær áttu að skapa undrun hjá áhorfandanum á því hvernig nokkrum manni kæmi til hugar að reyna að lengja a lífdaga þessara aumu sála. Greinar í dagblöðum fræddu lesendur um kostnað af geðveikum og sýndu, svo ekki fór á milli mála, hvernig peningunum væri betur varið í arðvænlegri og meira skapandi hluti. Og svo víðtæk var herferðin að hún náði til skólabóka, þar sem athygli nemandans var lævíslega beint að vandanum. Eitt slíkt dæmi er reiknibók, skrifuð af Alfred Dorner 1935, sem innihélt slóttugar spurningar með alls konar rangfærslum.

Svo við sjáum að geldingar og líknardráp voru ekki hugmyndir nasista og hafa aldrei verið. Dauðahreyfingin starfaði um víða veröld og líknardráp voru til umræðu í mörgum löndum, t.d. Bandaríkjunum, Finnlandi, Englandi, Danmörku, Svíþjóð, Noregi, Ástralíu og Nýja Sjálandi. Þýskaland var hins vegar eina ríkið, þar sem pólitískt andrúmsloft var slíkt, að lokatakmark stuðningsmanna geldinga og líknardrápa náðist.

Í árslok 1938 og byrjun 1939, eftir linnulausan áróður um árabil, var reynt að stíga örlagaskrefið opinberlega í Þýskalandi. Maður nefndur Knauer og var frá Leipzig, sendi bréf til Adolf Hitlers, þar sem hann biður um leyfi til að láta drepa nýfætt barn sitt sem var blint, vanskapað og virtist vera hálfviti. Barnið sjálft lá á þessum tíma á barnadeild við Leipzig háskólann, en forstöðumaður hennar var Werner Catel, prófessor í tauga- og geðlækningum við sama háskóla. Eins og áður hefur komið fram, stjórnaði hann síðar barnarnorðunum í Þýskalandi og var enn í morðhugleiðingum 1962, þegar hann skrifaði bókina A landamærum lífs og dauða. Hann mun hafa talið föðurinn á að skrifa foringjanum.

Hitler svaraði bréfinu með því að senda einkalækni sinn, prófessor Karl Brandt, til Leipzig. Hann ráðfærðist við Catel og barnið var drepið. Hitler undirskrifaði skjal nokkrum mánuðum síðar sem gaf dr. Karl Brandt og Philipp Bouhler (ríkisleiðtoga) vald til að heimila líknardráp í sérstökum tilfellum. Undirskriftin mun hafa farið fram í október 1939, en dagsetningu skjalsins var breytt um nokkrar vikur. Þetta plagg var raunverulega ekkert annað en leyfi og þannig framsett, að venjulegum læknum hefði aldrei komið til hugar að nota það sem tilefni til fjöldamorða. "Foringjaskipunin", eins og plaggið var venjulega kallað, mun hafa orðið til eftir líflegar umræður hjá dr. Karl Brandt, dr. Leonardo Conti og Philipp Bouhler, og hljóðaði þannig:

Bouhler ríkisleiðtoga og dr. Brandt lækni er lögð á herðar sú ábyrgð að auka vald ákveðinna lækna, sem tilgreinast með nafni, þannig að einstaklingar geta samkvæmt mannlegu mati og eftir nákvæma greiningu sjúkdóms þeirra fengið líknardauða.

Undirskrifað—A. Hitler

Nasistar funda að Sehellingstrasse 50 í Miinich. Fimmti maður til vinstri við Hitler er Philip Bouhler, sem var ábyrgur fyrir framkvæmdalegri hlið fjöldamorðanna á sjúklingum. Aðrir við borðið (talið frá vinstri til hægri) eru Arthur Ziegler, Alfred Rosenberg, Walter Buch, Franz Xavier, Hitler, Gregor Strasser og blóðhundurinn Himmler.

Þrátt fyrir þetta þá var ekki aðeins litið á plaggið sem "löglegan" grundvöll fyrir glæpum geðlækna í nasistaríkinu, heldur var það einnig notað sem afsökun við réttarhöldin í Nurnberg og önnur réttarhöld, þar sem sakborningar reyndu að túlka þetta leyfi sem skipun.

Deilan um þessa "foringjaskipun" er venjulega afgreidd á þann veg, að með þessu plaggi hafi Hitler viljað ná fram einu af markmiðum sínum. Margar staðreyndir mæla hins vegar á móti þessari útbreiddu kenningu.

Hitler var vissulega ekki í mótsögn við hugmyndir og markmið samtaka um geldingar og líknardráp. Þetta vitum við af fyrra grúski hans og athöfnum, en samt er ekki hægt að ásaka hann um að hafa nefnt þessa hluti oft. Hann þvert á móti ræddi þá mjög sjaldan. Sjálft plaggið var mjög óskýrt og tilgreindi ekki geðsjúklinga sérstaklega, heldur höfðar til ólæknandi sjúklinga almennt.

Flestir álíta að stjórnkerfið í nasistaríkinu hafi verið byggt upp eins og píramíti, þar sem Hitler stóð efst og síðan hafi stiglækkandi ráðuneyti og undirdeildir myndað sterka og virka heild. Sannleikurinn er sá að Þriðja ríkið var kerfi ráðuneyta, deilda og stofnana sem voru í stöðugri samkeppni. Allir reyndu að klekkja á öllum til að vinna hylli foringjans og fá meiri völd. Hitler gaf sjálfur út margar útgáfur af sömu skipuninni til að halda undirmönnum sínum á öndverðum meiði og í samkeppni. Þannig minnkuðu möguleikarnir á því að þeir gætu orðið honum skeinuhættir.

Hitler hafði riðlað að stjórnsýslunni af ásettu ráði til að kalla fram breyttar áherslur. Sú leikaðferð reyndist vel í valdataflinu og treysti hann í sessi. Dagleg stjórn ríkisins var því ruglingsleg barátta öfundar og margverknaða. Skipun, sem ekki var framkvæmd um leið eða komið áleiðis til réttra aðila, dagaði uppi ískúffu einhvers staðar og var aldrei framkvæmd. Raunverulega þurfti að beita mikilli orku til að fá hlutina til að gerast.

Eftir að Hitler náði völdum, sinnti hann aðeins störfum, sem hann hafði sérstakar mætur á og vanrækti önnur. Sumir ráðherrar og möppudýr sáu hann ekki langtímum saman. Og eftir því sem athygli Hitlers beindist meir að áætlunum um stækkun ríkisins, þurfti hann að sinna hernaðarmálum og pólitík æ meir. Áhugi hans og tími til að einbeita sér að öðrum málum fór dvínandi.

[Bók Albert Speer, Inside the Third Reieh, er mjög góð heimild frá fyrstu hendi um valdabaráttu og ruglingslega stjórnarhætti í nasistaríkinu. Speer, sem umgekkst Hitler mjög mikið, furðaði sig á því eftir stríð, að hafa aldrei heyrt Hitler ræða um útrýmingar á gyðingum eða öðrum.]

Vegna þess að athygli Hitlers var ótvírætt á öðrum málum, bera "sérfræðingarnir" sem börðust fyrir og framkvæmdu fjöldamorð á sjúklingum einnig ábyrgðina. Þetta er staðfest af tveimur þekktum og vel upplýstum bandarískum blaðamönnum, William L. Shirer og Joseph Harsch, sem báðir störfuðu sem fréttaritarar í Berlín á þessum árum.

Shirer segir frá reynslu sinni í Þýskalandi í Berlin Diary, sem kom út í Englandi 1941. Í lok bókarinnar fjallar hann um líknardrápin og segir:

Ástæðan fyrir þessum morðum er mér enn óljós. Þjóðverjar gefa sjálfir þrjár:

Að þau séu framin til að spara mat.

Að þau séu framin til að gera tilraunir með nýjar gastegundir og dauðageisla.

Að þau séu einfaldlega afleiðing þess, að öfgafullir nasistar hafi ákveðið að hrinda í framkvæmd mannkynbóta og félagsfræðilegum hugmyndum sínum.

Shirer heldur áfram bollaleggingum sínum og kemst að þessari niðurstöðu:

Fyrsta ástæðan er augljóslega fráleit, því dauði 100 þúsund manns sparar ekki mikinn mat hjá 80 milljón manna þjóð. Auk þess er engin alvarleg matarekla í Þýskalandi. Önnur ástæðan er möguleg, þótt ég efi hana. Það má vel vera að eiturgas hafi verið notað til að ryðja þessu ógæfusama fólki úr vegi, en ef tilraunir voru því samfara er það tilviljun. Ég hef rabbað við marga Þjóðverja sem halda að ný gastegund sem lýtir líkamann hafi verið notuð, og þess vegna hafi fórnarlömbin verið brennd. En ég hef ekki fengið neinar sannanir fyrir þessu.

Og nú kemur Shirer inn á mjög athyglisverða hluti og segir:

Þriðja ástæðan þykir mér sennilegust. Árum saman hafa sömu róttæku nasistafélagsfræðingarnir og hjálpuðu við að koma geldingarlögunum í gegn þrýst á um útrýmingu geðveikra. Það er sagt að þeir eigi sér marga lærisveina meðal félagsfræðinga í öðrum löndum, og kannski er það rétt. Önnur málsgrein staðlaðs bréfs, sem þeir senda ættingjum, ber greinilega merki þankagangs félagsfræðinga: "Með hliðsjón af eðli alvarlegs og ólæknandi sjúkdóms hans, verður að líta á dauðann, sem bjargaði honum frá ævilangri dvöl á stofnun, sem frelsun." Sumir stinga upp á fjórðu ástæðunni. Þeir segja að nasistar hafi reiknað út, að fyrir hverja 3–4 sem leggjast inn á hæli, þurfi einn heilbrigðan Þjóðverja til að annast þá. Þetta bindur nokkur þúsund Þjóðverja frá arðvænlegri störfum. Ef geðveikum er útrýmt, rökræða nasistar, þá losnar nægilegt sjúkrarými fyrir særða hermenn, ef stríðið dregst á langinn og margir særast.

Af þessum fjórum ástæðum fyrir morðunum, sem Þjóðverjar sjálfir gefa Shirer þá halda þrjár vatni við nánari rannsókn.

Fyrstu ástæðunni—að drápin væru framin til að spara mat var haldið á lofti áður en þau hófust og gæti því virst rökrétt. En ef maður ber 100 þúsund sjúklinga (eða 275 þúsund) saman við 80 milljón íbúa, eins og Shirer gerir, þá er hugmyndin auðvitað fáránleg.

Önnur ástæðan, að morðin hafi verið framin til að gera tilraunir með nýjar eiturgastegundir, er alls ekki fráleit. Margar tilraunir voru gerðar, sérstaklega í byrjun, til að finna fljótlegustu og hagkvæmustu aðferðina við drápin. Þessi þekking (ásamt þjálfuðu starfsliði) varð notadrjúg þegar gyðingamorðin hófust.

Þriðja ástæðan, sem Þjóðverjar sjálfir veltu fyrir sér var að ofstækisfullir nasistar hafi viljað sjá kynþáttadrauma sína rætast. Vegna þess að áætlunin var mjög leynileg og aðeins þekkt af fáu fólki, þá virtist sem nasistar væru eini framkvæmaaðilinn. En eins og við höfum séð af undirbúningi drápanna (og nánar verður fjallað um síðar), þá koma geðlæknar og mannrætamenn rækilega við sögu.

Fjórða ástæðan, að nýjar gastegundir hafi verið notaðar og þær hafi afskræmt líkin svo að það þurfti að brenna þau er athugunarverð. Nýja gasið sem notað var í byrjun var ekki svo nýtt. Það var einfaldlega koltvísýringur, sem vissulega afskræmdi líkin. Margir létust við þannig aðstæður að líkaminn breytti um lit og saur og aðrir vökvar runnu úr honum. Það hefði verið glapræði að kistuleggja þessi lík og senda til ættingja, sem hugsanlega hefðu krafist rannsóknar á dánarorsök.

Það sem er merkilegast við bók Shirer er að hann fær þessar upplýsingar milliliðalaust frá Þjóðverjum og þá sem staðreyndir en ekki sögusagnir. Hann lýsir nasistum sem "félagsfræðingum" og notar það orð sennilega sem samheiti fyrir geðlækna, sálfræðinga, mannfræðinga og kynþáttaspekúlanta. Og niðurstaða hans er rétt. Þeir voru róttækir, þeir komu geldingarlögunum í gegn, þeir börðust fyrir útrýmingu geðveikra—og þeir náðu góðum árangri á öllum þessum sviðum. Það er líka rétt hjá Shirer að þýskir "félagsfræðingar" áttu sér bandamenn erlendis.

Joseph Harsch, annar bandarískur blaðamaður í Berlín, staðfestir upplýsingar Shirer í bók sinn Pattern for Conquest:

Sagt er að forgangsmenn líknardrápanna hafi beðið Hitler um skriflega tilskipun eða lög sem gæfi þeim opinbert leyfi til að hefjast handa. Hitler er sagður hafa hikað í margar vikur. Af ótta við að Hitler myndi aldrei undirskrifa opinbera tilskipun rituðu þeir loks uppkast af bréfi fyrir Hitler að skrifa undir, sem aðeins lét í ljós almennt samþykki hans á þeirri kenningu, að líknardauði væri aðferð til að létta lífsbyrðinni af helsjúkum. Þó að þetta bréf hefði ekki yfirbragð lagasetningar, þá nægði það í Þýskalandi nasista.

Í kjölfar líknarmorðsins á barninu í Leipzig, sem fyrr var greint frá, var hópur hæfra sérfræðinga boðaður í ráðuneytið og líknarmorðsnefnd var stofnsett. Formaður nefndarinnar var dr. Herbert Linden, geðlæknir og SS-foringi. Linden starfaði síðan sem tengiliður á milli nefndarinnar og Heilbrigðisþjónustu ríkisins, sem var hluti af Innanríkisráðuneytinu og stjórnað af dr. Leonardo Conti. Stofnun nefndarinnar markaði upphaf reglulegra fundahalda, þar sem lagt var á ráðin um tæknilegar og stjórnarfarslegar hliðar morðanna.

Nefndin var skipuð eftirtöldum mönnum:

Prófessor Hans Heinze: Yfirmaður geðsjúkrahússins í Brandenberg.

Prófessor Werner Catel: Fyrirlesari í tauga- og geðfræðum við háskólann í Leipzig, yfirmaður barnaspítala í Leipzig og stjórnandi barnamorðanna, sem voru á næsta leiti.

Dr. Helmut Unger: Höfundur skáldsögu um siðferði líknarmorða, Köllun og samviska, og blaðafulltrúi dr. Wagner, ríkisforingja.

Dr. Ernst Wentzler: Barnalæknir.

Linden stækkaði nefndina fljótlega og bætti við eftirtöldum sérfræðingum í tauga- og geðlækningum:

Prófessor Max de Crinis: Fyrirlesari í tauga- og geðfræðum við Berlínarháskóla og njósnari fyrir og vinur Walter Schellenburg, sem var háttsettur í leyniþjónustu nasista. Dr. Crinis var flæktur í Venlo-atburðinn, þar sem tveim breskum og einum hollenskum njósnara var rænt skömmu fyrir stríð.

Prófessor Berthold Kihn: Fyrirlesari í tauga- og geðfræðum við háskólann í Jena.

Prófessor Carl Schneider: Fyrirlesari í tauga- og geðfræðum við háskólann í Heidelberg.

Dr. Hermann Pfanmuller: (Sami og svelti börn til bana) Aðstoðarmaður dr. Faltlhauser við hæli í Kaufbeuren og yfirmaður Eglfing-Haar sjúkrahússins frá 1938.

Dr. Bender: Forstjóri Buch geðsjúkrahússins, sem var í nágrenni Berlínar.

Störf nefndarinnar gengu undir nafninu "áætlun T4", og skömmu síðar bættust tveir "sérstakir ráðgjafar" í hana:

Prófessor Werner Heyde: Fyrirlesari í tauga- og geðfræðum við háskólann í Wiirzburg.

Prófessor Paul Nitsche: Fyrirlesari í geðfræðum við háskólann í Halle til 1939. Yfirmaður hælisins í Sonnenstein, sem varð einn af morðskólunum.

"Sérfræðingarnir" þinguðu og grannskoðuðu allar hliðar vandans: hverjir og hve margir skyldu drepnir hvar og hvenær. Áætlunin var tilbúin—athafnir gátu hafist.

forsíða | framhald